Hoe een foto vertelde waar zijn kanker vandaan komt

 

 

Op zondag 29 maart 2026 bezochten Hans en zijn Lief de Rotterdam Art Fair in het Ahoy gebouw in Rotterdam. Wandelend langs de aaneengeregen stands viel het fotografenoog van Hans op een jonge vrouw met een jurk van dezelfde kleur als een kunstwerk waar ze voor stond. Een goede aanleiding om te vragen of hij die combinatie mocht vastleggen. Wat na bewilliging overbleef, zijn de beide hier getoonde beelden. Daarop zijn te zien Julie Gaspard van de in Berlijn gevestigde Dorothée Nilsson Gallery met werk van de uit Groningen afkomstige Marike Schuurman.

 

Nadat Hans zijn foto’s had gemaakt, ging hij voor het roze werk staan en zei zonder erbij na te denken dat het hem aan de binnenkant van zijn blaas deed denken. Tijdens de helaas vele inkijksessies door de uroloog kon hij meekijken op het scherm als de camera speurde naar kwaadaardig weefsel. Hij wees rechtsboven naar de witte borreltjes die hem deden denken aan het boosaardige weefsel dat chirurgisch werd weggebrand om als vlokjes opgezogen te worden. Het waren herinneringen en vooruitzichten die hem triest stemden.

 

Madame Gaspard sprak ondanks haar Frans klinkende naam uitstekend Nederlands. Ze vertelde dat de in 1964 geboren Marike Schuurman dit roze werk (net als de groene foto) Toxic had gedoopt. Het waren polaroid opnames gemaakt ten zuiden van Berlijn van de oppervlakte van een kratermeer met sterk vervuild water dat is achtergebleven nadat op die plek lang kolen waren gedolven. Die polaroid foto’s had ze vervolgens ontwikkeld in het sterk verzuurde water uit datzelfde kunstmatige afvalmeer. De wonderlijke beelden die dat opleverde, waren dezelfde als die Hans aan de oppervlakte van zijn zieke blaas deden denken. 

 

Hans voelde onwillekeurig een lichte huivering bij de uitleg die hij kreeg. Eindeloos had hij zich afgevraagd waarom zijn blaas in een verder kerngezond lijf zo verzwakt was dat ze vatbaar was voor losgeslagen cellen. Een eenvoudige vraag die duizenden op bestrijding van die cellen gespecialiseerde artsen niet weten te beantwoorden. Opeens was een mystiek verband gelegd tussen een kunstenaar die de giftige schoonheid van menselijke exploitatie onderzoekt, en een schamel individu dat zichzelf heeft uitgeput.

 

 

Hans dacht terug aan de aangrijpende foto van Erwin Olaf waarin de longarts poseert met Erwin’s zojuist geamputeerde zieke longen, in elke hand één. De volgende keer dat de uroloog zijn blaas diep zou binnendringen, zou hij vragen om een foto van zijn met littekens bezaaide blaaswand, waarop wellicht zelfs een nieuw laagje vijandig vlokkig weefsel zichtbaar zou zijn.  Zodat hij het als eigen werk kon ophangen naast de foto van de verziekte aarde.