Versie 2022
Wat doe je als het leven voorbij raast, je geen vrouw en kinderen hebt en de leegte je dreigt te verzwelgen. Je koopt een Fuji camera met een stuk of zes lenzen en begint alles te fotograferen alsof je daarmee de trein kunt stoppen.
Wat curssussen, een hoop familie en vakanties later kwam de coming out. De straatfotograaf in mij werd geboren. Zwalkend tussen angst en verlangen waagde ik de confrontatie en drong door tot het wezen van medemensen. Haalde ze uit hun anonimiteit en maakte ze zichtbaar. Uren kon ik kijken en vastleggen wat er gebeurde. Met mijn camera als enig medereiziger bezocht ik vele steden en landen.
Mijn fascinatie voor mensen stuurde mijn blik. Niet het bijzondere licht of de speciale setting bepaalde mijn keuzes, maar de schoonheid van vrouwen of de intimiteit van intermenselijke contacten. De gedachte ontstond: als ik een prachtig beeld kan maken van iemand in een split second, wat kan het dan worden als die persoon echt de tijd voor me wil nemen?
Dat voerde naar Henri Senders (www.henrisenders.nl). Hij werd mijn meester in fotografie. Hij voerde me in zijn wereld van prachtige bijzondere vrouwen en ik deinde mee op de hoge golven van zijn passie en creativiteit. We reisden naar Ierland en Portugal om samen te werken met mensen die hij kende of leerde kennen. Hij leefde in mijn huis. En reisde ik eerst over de wereld, nu kwam de wereld naar mij. Als in een droom leefde ik op de toppen van jeugd, schoonheid, hoop en verdriet. Alle verhalen en indrukken opzuigend en omzettend in beelden.
Alles verandert, verdwijnt en moet opnieuw hervonden worden. Henri kwam verder te wonen en corona maakte het nog stiller. Tijd voor reflectie. Toen was daar Keith Brighouse (www.keithbrighouse.com). Zijn uitgesproken smaak stond me eerst tegen, maar na tientallen uren discussie over alles wat je kunt smaken, verruimde mijn blik. Hij deed wat mij niet lukte: selecteerde uit duizenden foto’s enkele tientallen. Soms was ik ontzet: zat er geen bij die mijn eerste keus geweest zou zijn. Maar elke foto werd beargumenteerd en binnen de grenzen getrokken. Zo ontstond niet alleen deze website, maar werd ook duidelijk wat nog gemaakt kan worden.
Fotografie is voor mij een reis geworden naar unieke en bijzondere mensen, naar de beleving van schoonheid en verlangen op een wijze die ik niet aandurfde; een reis waarin ik mezelf steeds tegenkom en moet bepalen. Uiteindelijk vertellen die foto’s hun verhaal over mij, over wie ik ben en wat mij drijft.